Ik ga eens een ongemakkelijke vraag stellen.
Hoeveel van de weerstand tegen AI komt voort uit oprechte bezorgdheid, en hoeveel is eigenlijk een vorm van jaloezie?
Voor alle duidelijkheid: ik beweer niet dat iedereen die tegen AI is, jaloers is. Er bestaan terechte bezwaren over auteursrechten, het gebruik van trainingsmateriaal, energieverbruik en de gevolgen voor mensen die met creatief werk hun brood verdienen.
Maar ik vraag me af of er niet nog iets anders meespeelt. Iets heel menselijks.
De frustratie wanneer iemand anders in een fractie van de tijd bereikt waarvoor jij maanden of jaren moet werken.
Dat vervloekte manuscript
Iedere schrijver kent het waarschijnlijk wel.
Je bent enthousiast aan een verhaal begonnen. De personages leven, de ideeën stromen en je ziet het eindresultaat al voor je.
En dan loopt het vast.
Ik zit momenteel zelf weer in zo'n periode. Mijn eerste versie wil maar niet vooruit. Natuurlijk weet ik dat ik mijn manuscript even moet laten rusten. Dat doe ik ook.
Maar zou ik liever hebben dat mijn boek al af was? Uiteraard!
Ik denk dat weinig schrijvers nooit eens hebben verzucht: kon ik dat verhaal nu maar gewoon uit mijn hoofd op papier krijgen.
En ondertussen zie je iemand anders het ene boek na het andere publiceren.
Frustrerend? Dat kan ik me best voorstellen.
Barbara Cartland had ook al een trucje
Lang voordat iemand van generatieve AI had gehoord, was er Barbara Cartland.
De beroemde romanschrijfster, moeder van de stiefmoeder van prinses Diana, produceerde een enorme hoeveelheid liefdesromans.
In 1976 alleen al schreef ze 23 boeken.
Hoe deed ze dat?
Ze lag op haar sofa en dicteerde haar verhalen aan een secretaresse, die alles in steno noteerde. Andere medewerkers typten de teksten uit en verzorgden de taalcorrecties.
Cartland vertelde de verhalen zelf. Dat wil ik zeker benadrukken. Maar ze beschikte wel over een heel apparaat dat haar veel praktische arbeid uit handen nam.
Een luxe die de doorsnee schrijver helemaal niet had.
Was dat oneerlijk? Of was het gewoon een andere manier van werken?
En vooral: waren haar boeken minder waard omdat ze niet zelf achter een typemachine zat?
En nu is er Coral Hart
De Zuid-Afrikaanse auteur Coral Hart gaat nog veel verder.
Volgens recente interviews heeft ze sinds februari 2025 meer dan 370 boeken geproduceerd met behulp van AI. Ze bedenkt zelf de concepten, personages en verhaallijnen, maar laat AI een groot deel van de tekst uitwerken.
Ze zegt er bovendien behoorlijk wat geld mee te verdienen.
Die inkomsten zijn niet onafhankelijk gecontroleerd, maar het productievolume dat ze opgeeft, is op zichzelf al duizelingwekkend.
Zet daar een schrijver tegenover die na een jaar zwoegen eindelijk zijn eerste versie afwerkt.
Zou die nooit denken: verdorie, waarom gaat het bij haar zo gemakkelijk?
Ik vermoed dat die gedachte vaker voorkomt dan mensen graag toegeven.
En is dat nu zo erg? Jaloezie en afgunst zijn menselijke gevoelens. We hoeven niet te doen alsof we er allemaal boven staan.
Maar het wordt problematisch wanneer we vanuit die gevoelens besluiten dat het werk van iemand anders per definitie waardeloos moet zijn.
Veel boeken zijn nog geen goede boeken
Toch heb ik bij Coral Hart een andere vraag.
Niet hoeveel boeken ze produceert. Niet hoeveel geld ze verdient.
Worden die boeken ook graag gelezen?
Komen lezers terug voor een volgend verhaal? Onthouden ze de personages? Bevelen ze de boeken aan bij vrienden?
Of verdwijnen de verhalen even snel uit hun geheugen als ze verschenen zijn?
Daarmee beweer ik niet dat haar boeken slecht zijn. Ik heb onvoldoende gegevens om dat te beoordelen.
Maar productievolume en literaire kwaliteit zijn twee verschillende dingen. Net zoals verkoopcijfers niet automatisch bewijzen dat een verhaal iemand werkelijk heeft geraakt.
Een boek kan in drie dagen ontstaan en geweldig zijn. Een schrijver kan ook vijf jaar aan een manuscript werken dat uiteindelijk niemand aanspreekt.
De hoeveelheid moeite is geen objectieve kwaliteitsmeter.
Wanneer wordt bezorgdheid afgunst?
Ik begrijp heel goed dat schrijvers zich zorgen maken over hun toekomst.
Wanneer de markt overspoeld wordt door goedkope, snel geproduceerde boeken, kan dat gevolgen hebben voor de zichtbaarheid en inkomsten van andere auteurs.
Dat is een legitiem probleem.
Maar soms lees ik reacties die verder gaan dan bezorgdheid.
Mensen die AI-gebruikers uitmaken voor oplichters, hun werk ongezien rommel noemen of vinden dat ze helemaal niet mogen publiceren.
En dan vraag ik me af: gaat het nog om de kwaliteit van boeken en de rechten van auteurs?
Of speelt ergens ook de gedachte mee dat iemand anders niet zo gemakkelijk succes zou mogen hebben?
Dat is een vraag, geen diagnose. Ik kan niet in andermans hoofd kijken.
Maar ik vind wel dat we ze mogen stellen.
Mijn eigen keuze
Ik schrijf mijn verhalen zelf.
Ik gebruik AI voor onder meer afbeeldingen, onderzoek en taalcontrole. Mijn personages, hun belevenissen en mijn verhalen komen van mij.
Zou ik graag sneller schrijven? Natuurlijk.
Maar ik wil ook het plezier behouden van mijn verhaal zelf te ontdekken en uit te werken. Daarom kies ik er niet voor om AI mijn romans te laten schrijven.
Dat is mijn keuze.
Iemand anders mag andere keuzes maken.
En ik zou het nogal vreemd vinden als ik, omdat ik zelf maanden met een manuscript bezig ben, zou eisen dat iedereen minstens evenveel tijd aan een boek besteedt.
Ik heb geen bezwaar tegen succes dat sneller tot stand komt dan het mijne.
Ik wil alleen weten of het eindresultaat de moeite waard is.
Misschien moeten we minder naar het gereedschap kijken
Ik denk dat de komst van AI ons dwingt een ongemakkelijke vraag over creativiteit te stellen.
Waarderen we het eindresultaat, of vooral de hoeveelheid moeite die iemand ervoor heeft gedaan?
Natuurlijk kan het proces zelf waardevol zijn. Vakmanschap, oefening en persoonlijke inzet verdienen erkenning.
Maar een lezer koopt uiteindelijk een boek omdat die een verhaal wil beleven. Niet omdat de auteur er aantoonbaar drie jaar op heeft gezwoegd.
AI verandert de mogelijkheden, de snelheid en wellicht ook de economische verhoudingen binnen de boekenwereld. Daar moeten we kritisch over blijven nadenken.
Maar laten we ondertussen ook eerlijk zijn over onze eigen gevoelens.
Misschien zijn we soms oprecht bezorgd.
Misschien zijn we soms bang.
En misschien zijn we heel af en toe gewoon een beetje jaloers op iemand die sneller vooruitgaat.
Dat maakt ons niet slecht.
Het wordt pas een probleem wanneer we die jaloezie vermommen als morele superioriteit en daarmee anderen het recht ontzeggen om hun eigen creatieve keuzes te maken.
Afbeelding: AI-interpretatie via ChatGPT
Bronnen
Barbara Cartland
-
The New Yorker (9 augustus 1976), Author. Een reportage over Cartlands omvangrijke oeuvre en haar werkwijze.
-
The Guardian (12 november 2004), Cartland romance continues. Over haar productie en het dicteren van romans met hulp van secretaresses.
-
The Observer (2026), Barbara Cartland, the romantic Englishwoman. Over haar carrière, de 23 boeken in 1976 en haar familieband met Diana.
Coral Hart en generatieve AI
-
The Guardian (14 november 2026), It's like the wild west: how AI has rocked the literary world. Over Coral Hart, haar publicatietempo, haar eigen inkomensclaims en de invloed van AI op de boekenmarkt.
-
Agence France-Presse (25 oktober 2026), 370 books in 20 months: Author defends her use of AI. Interview over Harts werkwijze en de discussie over AI-gegenereerde boeken.
De publicatie- en inkomenscijfers over Coral Hart zijn gebaseerd op haar eigen verklaringen in interviews. Ze zijn niet onafhankelijk geverifieerd.
#coral hart #Barbara Cartland #AI
Bronnen
Barbara Cartland
-
The New Yorker (9 augustus 1976), Author. Een reportage over Cartlands omvangrijke oeuvre en haar werkwijze.
-
The Guardian (12 november 2004), Cartland romance continues. Over haar productie en het dicteren van romans met hulp van secretaresses.
-
The Observer (2026), Barbara Cartland, the romantic Englishwoman. Over haar carrière, de 23 boeken in 1976 en haar familieband met Diana.
Coral Hart en generatieve AI
-
The Guardian (14 november 2026), It's like the wild west: how AI has rocked the literary world. Over Coral Hart, haar publicatietempo, haar eigen inkomensclaims en de invloed van AI op de boekenmarkt.
-
Agence France-Presse (25 oktober 2026), 370 books in 20 months: Author defends her use of AI. Interview over Harts werkwijze en de discussie over AI-gegenereerde boeken.
De publicatie- en inkomenscijfers over Coral Hart zijn gebaseerd op haar eigen verklaringen in interviews. Ze zijn niet onafhankelijk geverifieerd.
Reactie plaatsen
Reacties