Over AI en boekenland wil ik iets heel belangrijks zeggen: dit is ook een klassenstrijd.
Ik vind niet dat je kunst steunt door mensen die AI gebruiken af te zeiken, omdat je dikwijls hun motivatie niet kent.
Laat ik het zo stellen: ken je hun achtergrond? Ken je hun financiële toestand?
Als het antwoord ‘nee’ is, kijk dan uit met wat je zegt. Veel mensen willen een boek uitgeven, maar niet iedereen heeft dezelfde middelen.
Geloof me als ik zeg dat veel schrijvers letterlijk uit armoede een AI-cover gebruiken en heel dankbaar zouden zijn mocht iemand een designer voor hen betalen.
Helaas gebeurt dat niet. Helaas worden mensen afgerekend omdat ze geen geld hebben. Niet voor een sociaal aanvaardbare cover, niet voor een deftige redactie …
Alleen de droom is er voor hen. Die maken ze dan op hun manier waar.
En dan worden ze verder de grond in gestampt, omdat ze niet de mogelijkheden van de elite hebben.
Ik heb al veel groepen mensen schrijvers horen afkraken … om te veel fouten, om AI, om van alles.
Maar ik zie niemand ooit zeggen: misschien blijven er zo ruwe diamanten verstopt. Niemand neemt de moeite om ze te polijsten. Ze graven ze gewoon verder mee onder.
Dat is dus wat je krijgt door boycot, haat en angst.
Het is makkelijk om mensen af te wijzen en hun een lesje te willen leren, maar als je echt kunst steunt, mag je er eens over nadenken of je als grote groep niet beter een andere houding zou aannemen dan: ‘Dit past niet.’
Ik pleit al langer voor een soort fonds dat redactie en covers zou betalen voor schrijvers in eigen beheer die onder de armoedegrens leven. Een groot deel zou daar blij mee zijn. Alleen aan betweters is geen zalf te strijken, maar dat zijn de uitzonderingen.
AI boycotten kan er dus toe leiden dat juist de mensen die het al moeilijk hebben nog verder de put in worden geduwd, terwijl de kunstenaars er ook niet beter van worden.
Afbeelding: AI-interpretatie van mijn gedachten
Reactie plaatsen
Reacties