Genoeg is genoeg

Ik ben het zat. Echt strontzat. En ik heb geen zin meer om me in te houden over hoe ik me als schrijver werkelijk voel.

Om eerlijk te zijn heb ik mezelf een tijdlang opzijgezet voor anderen. Ik heb veel meer geld in mijn hobby gestoken dan ik oorspronkelijk van plan was, omdat ik geloofde dat het zich uiteindelijk wel zou terugbetalen. Dat idee werd me ook voortdurend voorgehouden.

Inmiddels begint de realiteit door te dringen.

Ik beschouw schrijven als kunst. Daar mag iedereen anders over denken. Ik zal ook nooit beweren: lees mijn werk, want ik ben geweldig. Daarvoor sta ik veel te dicht op mijn eigen teksten. Tegen de tijd dat ik op ‘publiceren’ druk, heb ik er zo lang met mijn neus bovenop gezeten dat ik onmogelijk nog een volledig objectief oordeel kan geven. Het enige wat ik wél zeker weet, is dat ik er mijn hart en ziel in steek.

Ik ben geen held in zelfpromotie. Ik druk me soms anders uit dan anderen gewend zijn. En ondertussen is er wel die financiële kater.

Met mijn huidige verkoopcijfers zal ik op termijn misschien vijf procent terugverdienen van wat ik in mijn boeken heb geïnvesteerd. De rest is weg.

En daar wringt het steeds harder.

Ik heb redacteurs ingehuurd. Ik heb geld uitgegeven aan covers. Ik heb cursussen gevolgd. Ik heb geprobeerd te doen wat volgens allerlei mensen nodig was om het “goed” aan te pakken. Uiteindelijk begint het steeds meer op een bodemloze put te lijken.

Schrijven is voor mij geen onderneming die koste wat kost winst moet maken. Het is een passie, een uitlaatklep en een vorm van kunst. Ik geef mijn boeken uit omdat publiceren voor mij het proces voltooit. Niet omdat ik mezelf wijsmak dat ik ooit een bestseller zal scoren of mijn investeringen volledig terugverdien.

Met mijn huidige balans is dat simpelweg niet realistisch.

Daarom trek ik nu een grens.

Ik ga niet langer honderden of duizenden euro’s in elk boek stoppen om te voldoen aan verwachtingen van mensen die mijn werk uiteindelijk misschien toch niet kopen.

Dat betekent ook dat ik bespaar waar ik kan. Als ik besluit geen honderden euro’s meer uit te geven aan een illustrator voor een cover, maar mijn eigen vaardigheden en AI gebruik om iets te maken waarmee ik tevreden ben, dan is dat mijn keuze.

Natuurlijk staat het iedereen vrij om mijn boeken daarom niet te kopen. Niemand is mij een verkoop verschuldigd.

Maar omgekeerd ben ik ook niemand mijn financiële steun verschuldigd.

Wat me steeds meer tegenstaat, zijn mensen die zichzelf als autoriteit binnen schrijversland presenteren en menen te mogen bepalen wat een andere schrijver moet investeren, gebruiken of nalaten om serieus genomen te worden. Zeker wanneer zij zelf beschikken over netwerken, zichtbaarheid en verkoopcijfers waar duizenden kleinere auteurs alleen maar van kunnen dromen.

Voor elke schrijver die werkelijk van zijn boeken kan leven, zijn er talloze anderen die vooral geld verliezen aan hun passie.

Daar wordt naar mijn gevoel veel te weinig over gesproken.

Niet iedereen publiceert met economische ambities. Niet iedereen heeft hetzelfde budget. En niet iedereen kan of wil honderden euro’s per onderdeel blijven uitgeven aan een boek waarvan misschien tien exemplaren worden verkocht.

Ik heb lang geprobeerd rekening te houden met wat anderen van mij verwachtten. Daar stop ik mee.

Ik ga voortaan zelf bepalen hoeveel mijn hobby me mag kosten.

En ja, dat heeft ook gevolgen voor waar ik mijn eigen geld aan uitgeef. Ik koop liever boeken van kleinere auteurs en kleine uitgeverijen die mijn steun werkelijk kunnen gebruiken. Mensen die mij of auteurs zoals ik principieel boycotten vanwege onze keuzes, hoeven er niet automatisch van uit te gaan dat ik vervolgens wel hun werk blijf kopen.

Dat is geen oproep tot wraak. Het is gewoon wederkerigheid.

Ook grote namen staan daardoor lager op mijn prioriteitenlijst. Harry Potter staat bijvoorbeeld al lang op mijn leeslijst, maar ik vermoed dat J.K. Rowling mijn aankoop niet nodig heeft om rond te komen. Stephen King vind ik een goede schrijver, maar ook daar hoef ik niet per se eerst mijn geld aan uit te geven.

Mijn budget is beperkt. Dus ik mag zelf kiezen wie ik ermee steun.

Misschien klinkt dat hard. Het zij zo.

Ik heb mezelf lang genoeg laten leiden door mensen die zichzelf tot scheidsrechter van het schrijverschap hebben uitgeroepen.

Vanaf nu schrijf en publiceer ik op een manier die voor mij haalbaar blijft.

Wie daar moeite mee heeft, hoeft mijn boeken niet te kopen.

Maar ik ga mezelf ook niet meer financieel uitputten om hun goedkeuring te verdienen.

Daar ben ik klaar mee.

En ja: wie me blijft vertellen dat ik alleen volgens hun regels een “echte” schrijver kan zijn, krijgt van mij voortaan gewoon de middelvinger.