Geachte heer de Rais,
Je doet me wat aan.
Sinds ik De duivel en de maagd van Hubert Lampo las, heb je me niet meer losgelaten als inspiratiebron.
Ik wilde je naar mijn hand zetten. Ik wilde je duivelse trekken blootleggen en eindelijk mijn donkerste horrorverhaal schrijven.
Toen verscheen je als personage op mijn scherm.
Zodra je de kans kreeg, nam je met je koppigheid de regie over en stond ik machteloos aan de zijlijn. Zoals ze in het voetbal zeggen: buitenspel. Zonder waarschuwing kaapte je mijn verhaal.
Het had geen zin meer om je tot rede te brengen. Je moest mijn monster worden. Mijn absolute monster. Zoals de geschiedenisboeken voorschrijven. Ik moest een manier vinden om je de massale kindermoorden te laten plegen waarvoor je berucht bent geworden.
Dat lukte me niet.
Er waren zoveel dingen die uiteindelijk tot mijn frustratie leidden dat ik je, na veel verzet, het verhaal heb laten overnemen. Ik verloor compleet de controle over het manuscript. Je gedroeg je alsof het van jou was.
En toen werd het nog erger.
Je kompaan Prelati moest ook zo nodig zijn opwachting maken. Daar ging mijn plan om hem neer te zetten als de demonische duivelsaanbidder die je mee de afgrond in sleurde. Ik had een hekel aan hem nog voor ik hem op papier had gezet.
En toen...
Draaide je ook hem om.
Tot mijn grote ergernis mocht ik hem.
Ik kom er niet meer aan uit.
Ik wilde een monster.
Ik kreeg een mens vol gebreken.
Ik geef het op.
Getekend,
M.G. Crow
Afbeelding: AI-interpretatie van Gilles de Rais.
Reactie plaatsen
Reacties