Ik ben als schrijfster altijd bezig met opzoekwerk en de wereld om mij heen. Daarbij sta ik open om met iedereen te praten, ook de mensen waar niemand mee wil praten, omdat ik vind dat iedereen een stem heeft. Voor mij zijn mensen nooit fout, maar daden kunnen onvergeeflijk zijn in mijn ogen.
Waar ik me vooral aan erger, is dat iedereen de mond vol heeft van vrouwenrechten, maar ik ze als vrouw stilaan een uitgehold begrip begin te vinden.
Wat zijn vrouwenrechten? Dat vrouwen zich aan mannen moeten meten en er hun standaard van moeten maken? Dat vrouwen die beslissen om welke reden dan ook om thuis te blijven, hun stemrecht moeten opgeven? Ik ben het er niet mee eens. Volgens mij zijn vrouwenrechten net dat vrouwen het recht hebben om te doen wat ze willen en niet dat ze aan een of ander ideaalbeeld moeten voldoen. Voor mij is zowel de hardwerkende vrouwelijke manager die bewust kinderloos is even belangrijk als de tradwife met kroostrijk gezin. De ene compenseert de andere.
Hier in het Westen zijn we erg vrij, maar dat er landen zijn waar de tijd qua vrouwenemancipatie nog eeuwen achterstaat, ontken ik ook niet. Dan ga ik vergelijken met ons verleden en stel ik strakke parallellen vast.
Het probleem is vooral kinderrechten. Hoe kunnen we verwachten dat mannen vrouwen als gelijkwaardig gaan beschouwen en met respect gaan behandelen, als ze geen eigenwaarde leren? In ons verleden en in culturen zoals in Palestina, Iran en Afghanistan, waar vrouwen ondergeschikt zijn, zie ik grote parallellen met ons verleden.
Van alle kinderen in onze middeleeuwen waren jongens van adel mogelijk de meest onfortuinlijke. Wat gebeurde er met hen? Als ze zeven jaar waren, werden ze van hun moeder weggerukt, naar een ander kasteel gebracht en opgeleid tot vechtmachine. Voor emoties was er geen plaats.
Ik zie hetzelfde parallel in de landen die ik hierboven vermeldde. Men klaagt dat men meisjes onderwijs ontzegt, maar vergeet dat men jongens als kind van hun moeder wegneemt en opleidt tot moordmachine. Als je de beelden bekijkt van hoe jongens in madrassa's worden gedrild, breekt als normaal mens gewoon je hart. Deze jongens worden gebroken. Ze krijgen er de Koran in gestampt en alle haat tegen andersdenkenden. Moet je verwachten dat dit evenwichtige, liefdevolle mannen worden?
De meisjes? Dat zijn de broedkippen voor de volgende generatie. Meer nut hebben ze niet. Ze worden gekoppeld aan mannen met een beschadigd zelfbeeld, die erop staan dat hun nageslacht hun nageslacht is en geleerd hebben dat liefde niet relevant is. Dus moet een vrouw op haar huwelijksnacht bloeden als bewijs dat ze zuiver is en daarna opgesloten worden, om kroostvermenging te voorkomen. Het zegt meer over hoe ver weg de man is dan iets over de vrouw, die er enkel onder mag lijden.
Dit patroon kenden wij dus ook. We zijn het ontgroeid, maar sommige culturen nog steeds niet.
Ik vind het frappant nu mensen met een Palestijnse vlag te zien zwaaien en naar Israël te zien wijzen, zonder te beseffen wat Hamas doet. Ik vind het sterk dat er nu over Iran gezwegen wordt. Of dat iedereen wel kritiek heeft op de Taliban, maar niemand ze echt durft te confronteren in ons politiek correcte landschap.
We lossen het niet op door vlaggetjes en slogans. We lossen het enkel op door diep in onszelf te kijken.
Als schrijfster beschouw ik mezelf als politiek neutraal. Ik ken zowel het linker- als het rechternarrafief en de vogel heeft beide vleugels nodig om te vliegen.
Dat gezegd zijnde: ik ga even in de geest kruipen van wat de geschiedenis de grootste kindermoordenaar aller tijden noemt, maar waar ik mijn reservaties heb.
Afbeelding: teng.ai
Reactie plaatsen
Reacties